17/4/2008 - Kimbilir

15/4/2008 - Cicekler ve Güller

15/4/2008 - güller............bu kadar güzelmi olur.

15/4/2008 - YAĞLIBOYA RESİMLER

--> Tamamı

15/4/2008 - BİR RÜYAYDIN AMA ARTIK GÜNAYDIN

Bugün yine sensizlik fırtınalarıyla boğuştu yüreğim isteksizce… Sensiz bir gün daha bitmiş, beynimi yine senli ve sensiz düşünceler yiyip bitirmişti. Saatin uyu dercesine kulağımda çınlayan tik takları etkilemiyordu beni… Sen takılmıştın aklımın ağlarına, düşündüm, zamana aldırış etmeden düşündüm… Saat iyice ilerlemişti artık… Gecenin karanlığında daha boğucuydu bu koca şehir. Aklım hayır diyordu, vazgeç artık ondan, gülücükler saç yine etrafına… Düşündüm bir an, acaba en son ne zaman içimden gelerek kahkaha atmıştım ki… Eminim sen hayatıma girmeden önceydi!!! Sen neydin, kimdin? Karanlığımı aydınlatan ışığımdın benim. Ama bu karanlığı kim çökertti benim hayatıma? Sen tabi ki!!! Üstüne de, karanlığımı aydınlatan ışığımsın dediğimde gülümseyerek onayladın beni marifet yaparcasına… Geç gördüm işte gülen gözlerinin ardındaki şeytanı… Bana demiştin ya sen daha çocuksun diye, bak artık ben de büyüdüm. Anladım ki; doğum günümü sen unutsan da benim yaşım artıyor, alışverişe seni çağırmasam da eğlenebiliyorum gezerken, sen olmasan da çikolatanın tadı varmış… Sanırdım ki her şey seninle güzel, hayır işte dünya sensiz de dönüyor. Ben sensiz de yaşıyorum senle doğmadım ne de olsa… Hadi şimdi ben isyan bayrağını çekip kovmadan çık git hayatımdan. Gelişin gibi şatafatlı olmasa da olur gidişin yeter ki git… Bu kez arkandan masumca akmayacak gözyaşlarım… Bu kez ben de gideceğim senin tam aksi yönüne aramızdaki mesafe iyice açılsın diye, umrumda bile olmayacak gidişin!!! Upuzun bir rüyadan uyandım bu sabah… Rüya mı kabus mu bilmiyorum ya neyse işte… Sensiz yeni bir güne, yeni bir hayata merhaba! Gördüğüm en uzun ve can yakıcı rüyaydın ve sabah oldu bittin işte. İyi ki uyanmışım vakit fazla geç olmadan… Yeni günün tüm güzellikleri benim artık… Hayat ben geliyorum tüm neşemle yine cıvıl cıvıl… Ohh be iyi ki uyandım, iyi ki… Günaydın hayat günaydın!!! netten alıntı

15/4/2008 - Kimbilir

9/4/2008 - BİR BEN UNUTAMAM...

Bir ıslık sesi var havada...   Bir serin yel esiyor çorak tepelerden...   Bir mavzer patlar uzaklarda,   vurulan bir ceylan mıdır soluk soluğa,   ya da can mıdır yere düşen?   Acı mıdır sesini duyduğum,göremediğim?...   Şurada,coşkuyla yanan yüreğim midir ateşte?   Şu küçük ırmakta akan ümidim midir boynu bükük?   Haykırışlarım mıdır bu hazin melodi,   veda şarkıları gibi kulaklarımda,çığlık çığlığa?...     Puslu hava,   keskin bir kömür kokusu sızıyor eski bacalardan...     Ayazı bozkırın,saçak altlarına çivilemiş güvercinleri...   Gülümsemelerini ceplerine,   kendilerini hücra köşelerine  saklamış insanlar şehrin...   Mutsuzluk alabildiğine hür,alabildiğine mutlu bu   gün...         bir de eksoz dumanı işte,ciğerleri yakan,çirkin...   Şavkı vurur ayın,     parlar bıçak sırtı griliğinde,   alçak çam dalları buzdan, salkım saçak...   Çırpınır bir serçe misali yüreğim,   ha kaçtı sol yanımdan,ha kaçacak!...     İnce bir sızı dizlerimde,yokuşlarda halsizim...   Bir çocuk ağlar içimde,susturamam...   Kayar gider avuçlarımdan sevdam,   dondu donacak karanlık köşelerinde vadinin...   Kırıktır elimdeki fener,söndü sönecek...   Bulamam yolumu,ses vermez sevdiklerim...     Boncuk boncuk buz yaşlarım yanaklarımdan,   dökülür ayak uçlarıma,tutamam...   Çiğner asırlar yüreğimde sevgimi,   unutulur kara sevdam...Bir ben unutamam...

9/4/2008 - Koymadilar Senli Masallara Beni...

Yine sensiz bir istabul'a inat!......

hüzün maviliğine saldım yüreğimi......

gözyaşlarıma hüküm yazdım.......

olmayışına inat bir suskunlukta yine.....

gelip bulsunlar diye seni.....


her sevda kendi masalını yaratırmış ya.....

bulamadım süslü masallarda seni.....

esirim sonu olmayan karalığında.....

koymadılar senli masallara beni.....


bir kadın ağlıyor uzaklarda...

dokunamam!....

susturamam bendeki seni.....

sevdan ardına bakmadan çekip giderken ellerimden....

yalan tebessümlere bilmem gücüm yeter mi?......


bir istanbul sevdasına inat!....

arıyorum yokluğunun kol gezdiği şehirlerde seni....

hikayeler uyduruyorum.....

gelmeyeceksin ya.....

bırak avutayım masallarla kalbimi...

şarhoş olmak istedim bu akşam....

bir an olsun unutmak için seni......

ama olmadı sevdiğim....

bir anlık sefa fayda getirir mi?....

ne yana baksam gözlerin hala gözlerimde....
 
seni ömrümden silmeye gücüm yetmiyor ki......


bir kahrolası yokluk var ki kollarımda....

senden öte sensizlik....

aşamıyorum ket vurduğun şehirleri.....

uzanamıyorum günahkar ellerine....

yakamıyorum olmadığın şehirleri.....


elimde olsaydı bi tanem!....

ayırır mıydım sevenleri....

hüzün dokundurur muydum yüreğine....

bir gülüş için yıllarca bekleyeni...

gözlerine yaş koyar mıydım.....

seven bir kalbi acıtmaya hakkım varmı ki.....
 

ben beyaz hayaller kurarken sevgimize bak!....

sevdan alıp başını gidiyor başka ellere....

dur demeye dilim varmıyor ki...

desem döner misin?....

sever misin beni tatmadığım sevgilerle....

sarar mısın yaralarımı?....

dokunabilir misin?....kapatır mısın....

sevdandan arta kalan bir yalnızlığı....

gücün yeter mi bitanem!.....

sanki hiç yaşanmamış gibi....

içimde açtığın yaraları sarmaya...

seni benden almaya gücün yeter mi.....


bu sahil kenarında....

deniz...yakamozlar....

sevdalılar şahit gözyaşlarıma!.....

geceler şahit yokluğuna....

söz olsun sana sevdiğim!......

yüreğimi kanatan olsan bile dokunsan göreceksin.....
 
her daim ardında yüreğim....

söz sevdana sevdiğim!....

değmeyecek başka gözlere gözlerim....

sevdanı her gece gözyaşlarımla göğe yazdığım istanbul şahit!.....

her gece hayalinle buluştuğum...

bu yas tutan sahil kenarım şahit!.....

gelmeyeceğini bilsem bile....

sevdama söz olsun!....

her gece ve her gece.....

bir damla gözyaşı hediye ettiğim bu sahil kenarında ben.....

avuntuları koya koya senin yerine.....

bir kez daha ve bir kez daha.....

gözyaşlarımı silsem bile senin yerine....

gelmez unut artık deseler bile.....

söz verdim ya sevdiğim!....

beni bir başıma bıraktığın bu sahil kenarında yokluğuna inat!......

bile bile ve seve seve....
 
beni benden alan gözlerini bekleyeceğim......
 
bekleyeceğim ki.....

bir gece ansızın aldığın kalbimi....

alıp gözlerinden bana getirsin diye.......

23/3/2008 - susacağım

19/3/2008 - Torpil Nasil Yapilir?

Yil 1934, o donemde Milli Egitim Bakanligi Ulus'tadir. Bakan ise Nigdeli Abidin OZMEN'dir. Bakan, makaminda calismaktadir. Kapi calinir. Bakanin gur sesi: 'Giriniz!' ATATURK'un Yaverlerinden biri, yaninda iki cocukla makama girerler. Konuklara yer gosterir ve zarfi acar. ATATURK'TEN gelen bir mektuptur bu: 'Bay Abidin OZMEN, Milli Egitim Bakani...' Abidin OZMEN zarfi ozenle acar ve mektubu dikkatle okur: 'Yaver Bey'le, size iki fakir ve kimsesiz cocuk gonderiyorum. Bu cocukları, uygun göreceğiniz, bir liseye (parasiz yatili olarak) kaydini yaptirin... ' Bu, ATATURK'un bir emridir. Kesinlikle yerine getirilecektir. Bakan OZMEN, Orta ogretim Genel Muduru'nu cağırtır ve su direktifi verir: 'Yaver Bey'in yanindaki bu iki cocugun evrakini aliniz ve bu cocukların Haydarpasa Lisesi'ne parali yatili olarak kaydini yaptirip her ikisi icin de ucer yillik parali yatili makbuzlarinin 'Veli ve odeyen hanesine ATATURK'un ismini yazdirarak bana getiriniz. ' der. Bakanin emri yerine getirilmiştir. Abidin OZMEN de kisa bir mektup yazarak Yaver Bey'le ATATURK'e yollar. Mektubun icerigi soyle: 'Muhterem ATATURK, Yaver bey'le gondermis oldugunuz iki cocuk hakkinda emirlerinizi aldim. Ancak, arkasinda Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve Cumhurbaskani ATATURK gibi biri bulundugu icin; bu iki cocugu fakir ve kimsesiz olarak kabul etmeme, hem yasalarimiz, hem de mantigimiz izin vermedi. Bu nedenle her iki cocugun da emirleriniz geregi Haydarpasa Lisesi'ne parali yatili olarak kayitlarini yaptirdim. Cocuklarin ucer yillik okul taksitlerine ait makbuzlari ekte takdim ediyorum... ' ATATURK bu mektup uzerine, devrin Başbakani Ismet Inonu'ye telefon ederek: 'Bak Senin Milli Egitim Bakanin bana ne yapti ' diyerek olayi anlatmis İnonu, Bakan'i adına ozur dilemis. ATATURK: 'Yok!' demis ozur dileme. cok memnun oldum. Keske her devlet adami bu medeni cesarete sahip olabilse ve dogruyu gosterebilse .' Tarihi degeri olan ve hicbir yerde yayimlanmayan bu aninin unutulup gitmesine gonlu razi olmayan Bakanin yegeni yuksek mimar H.Rahmi OZMEN 15.08.1985 günü bu mektubu gazeteci yazar Vahap Okay'a iletir. O da 15.09.1985 te gazetesinde yayimlar.